Arts

Dokter Du Ry, oud huisarts

Ik voelde al heel veel jaren de behoefte om mijn levensverhaal op papier te zetten. Mijn primaire drijfveer was daarbij om het voor mijzelf een keer uit te zoeken. Hoe zat het nou echt?

Minstens even belangrijk vond ik het om dit verhaal aan mijn kinderen en kleinkinderen niet alleen te kunnen vertellen, maar ook na te kunnen laten. “Mijn” versie van onze geschiedenis, de geschiedenis die in belangrijke mate beïnvloed werd door de oorlog en nooit los zal komen van de daarbij opkomende emoties. Met goed en fout, met wij en zij.

Ik ging op zoek met als basis de flarden van verhalen die ik van mijn ouders en zusters had gehoord. Aangevuld met de aantekeningen, datum’s en foto’s uit onze babyboeken en tenslotte de informatie over mijn ouders afkomstig van vele documenten. Documenten die zich vooral bevinden in het Nationaal Archief, maar ook in andere bronnen, zoals het Pyke Koch archief in het RKD in Den Haag.
Daarbij was mijn streven niet om een zo mooi mogelijk beeld te schetsen, maar een zo objectief mogelijk beeld. Niet zoals Hyacinth het vergeefs probeert in “Keeping Up Appearances”.

Het gaat bij dit verhaal helemaal niet om mij, maar om ons in de geschiedenis.

Gedurende mijn werkzame leven vond ik voor mijn zoektocht van vele jaren onvoldoende tijd, energie en aandacht. Na mijn pensionering in 2008 voelde ik die ruimte wel. Pas toen het verhaal af was kwam het bij mij op dat het mogelijk ook voor een breder publiek interessant zou kunnen zijn. Vanwege het doorbreken van het zwijgen en het taboe.
 

Mijn leven in Leiderdorp

Na vele omzwervingen, waarover ik in mijn levensverhaal uitgebreid vertel, begon ik in 1965 met de studie geneeskunde in Leiden.
Ik trouwde in 1970 en ging met mijn vrouw wonen in Leiderdorp. In november 1974 werd ik daar huisarts op de Mauritssingel, na drie jaar verhuisde de praktijk naar de Vlaskamp en vele jaren later naar het gezondheidscentrum Rijnland.
Onze kinderen werden alle drie in Leiderdorp geboren, gingen er naar school en verlieten uiteindelijk ons huis.
Na 34 jaar “dokteren” ging ik begin 2008 met pensioen en in 2010 verhuisden mijn vrouw en ik naar een appartement in Voorschoten. In Leiderdorp konden wij geen appartement naar onze zin vinden. Gelukkig is Leiderdorp dichtbij, want vele vrienden wonen nog steeds daar.
Wie mijn boek leest zal begrijpen waarom ik zo veel jaren nodig had om mijn levensverhaal te kunnen opschrijven. Alle geruchten, gevoelens en verhalen dienden te worden gecontroleerd en samengevoegd tot een sluitend geheel. Pas na heel veel onderzoek kon ik de verhalen omzetten naar de “waarheid” over mijn ouders en mijn eigen jonge jaren.

Jalna, de titel van mijn boek, verwijst naar het huis in Putten waar wij als gezin woonden tussen januari 1944 en mei 1945. Ons gezin bestond toen uit mijn ouders, mijn twee oudere zusters en mijzelf, als heel klein jongetje van ruim één jaar oud. Wij maakten daar de aanslag en de razzia mee en beleefden er angstige tijden.

Begin oktober 2016 was ik eindelijk zo ver dat ik kon beginnen met schrijven over mijn zoektocht naar het voor mij onbekende verleden. Een zoektocht met veel emoties en een onverwachte uitkomst.

Met het publiceren van mijn levensverhaal maakte ik in 2017 een einde aan mijn ballingschap. Dat was mijn echte bevrijding. En met de tweede druk sluit ik het echt af.